Taro Story...¤¸¸.·´¯`·.¸·.>>--»

เรื่องนี้เหตุเกิดในโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง(ขึ้นต้นอย่างกับหนังสยองขวัญ) เรื่องนี้ไ่ม่ได้ไปเจอกับตัวเองหรอกค่ะ เผอิญแฟนเราไปขึ้นเวรที่โรงพยาบาลนั้นพอดี เหตุมันมีอยู่ว่า


เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของโรงพยาบาลเอกชนหรอกค่ะ เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่ค่ารักษาพยาบาลของโรงพยาบาลจะแพง เพราะค่าใช้จ่ายในโรงพยาบาลสูงและอีกอย่างโรงพยาบาลเอกชนต้องแสวงหาผลกำไรอยู่แล้ว ไม่งั้นจะตั้งทำไมล่ะ

แต่อยากจะบอกว่าอุบัติเหตุในท้องถนนสามารถเกิดได้ทุกเวลา บางทีทุนทรัพย์เรามีน้อย ดังนั้นการรักษาที่โรงพยาบาลของรัฐ น่าจะเป็นการดีกว่า และบอกได้เลยว่าโรงพยาบาลของรัฐมีอยู่มากมาย อย่างน้อยๆแทบทุกอำเภอจะมีอยู่แล้ว หาเบอร์โทรศัพท์ฉุกเฉินหรือว่าเบอร์โทรที่สามารถช่วยเหลือในการค้นหาโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด และที่สำคัญอย่าลืมบอกเค้าว่าให้พาเราไปโรงพยาบาลของรัฐนะคะ จะช่วยลดค่าใช้จ่ายไปเยอะเลยค่ะ

ส่วนอันนี้เป็นเบอร์โทรศัพท์ที่ลองไปหาดู อาจจะช่วยเหลือได้บ้าง
ตำรวจทางหลวง *1193
ศูนย์ช่วยเหลือนักท่องเที่ยว *1155
ศูนย์วิทยุรามา 02 2460999 

เมื่อวานไปสังเกตการณ์ที่ร้านยามา ผู้ป่วยขอซื้อยาบรรเทาอาการหอบ แบบรับประทาน โดยที่ตัวผู้ป่วยนั้นก็ไม่ได้ยารับประทานที่โรงพยาบาลนานแล้วเนื่องจากไม่ค่อยอยากจะไปหาหมอสักเท่าไร ตอนนี้ยาที่ผู้ป่วยใช้อยู่ก็มีแต่ยาพ่นเท่านั้น
คนที่ร้านก็ขายยาไปตามระเบียบ

จากเหตุการณ์ข้างต้นถ้าเป็นเรานะ อยากจะให้ผู้ป่วยกลับไปหาหมอที่โรงพยาบาลมากกว่าที่จะมาซื้อยากินเอง เนื่องจากยาสำหรับผู้ป่วยเรื้อรังนั้นน่าจะได้รับการวินิจฉัยอาการและมีการสั่งใช้ยาจากแพทย์ ร้านยาก็เป็นเพียงการ refill ยาเท่านั้น แต่ดูท่าผู้ป่วยอยากจะได้ยามากๆ(ยังไงก็ไม่ยอมไปโรงพยาบาล) ก็คงต้องจ่ายยาที่ช่วยบรรเทาอาการไปอยู่ดี แต่ยังไงก็ต้องเน้นให้ผู้ป่วยไปโรงพยาบาลให้ได้ คิดว่าทำอย่างงี้ลูกค้าคงจะไม่มาซื้อยาร้านเราอีกเป็นแน่ (ประมาณว่ารำคาญความจู้จี้) อย่างนี้ต้องมีร้านเป็นของตัวเองจะได้สบายใจว่า เราทำในสิ่งที่ถูกต้องมากกว่าจะคำนึงถึงยอดขาย ซึ่งเมื่อวานคิดอย่างนี้จริงๆนะ ถ้าแบบว่าเราไปเป็นลูกจ้างเค้า เค้าก็คงด่าเราตาย !!!!!!

ว่าแต่ว่าเถอะเมื่อไหร่จะมีตังค์เปิดร้านหว่า อีกหลายปีโข

ในที่สุด ก็ต้องทำงานสักทีหลังจากที่ว่างมา 2 เดือน(ประมาณนั้น) เริ่มงานวันแรกเป็นวันแรงงานซะด้วยซิ เป็นลางรึเปล่าเนี่ย แต่การทำงานอาทิตย์แรกนี่ทำเอาตื่นเต้น เหมือนกำลังเป็นเด็กฝึกงานใหม่ยังไงยังงั้น ไปทำงานก็ต้องแต่เช้ากว่าพี่ (ทั้งๆที่ไปแล้วยังไม่มีอะไรทำก็ตาม) อย่างว่าก็เป็นเด็กนี่เนอะ ความรู้สึกเหมือนกับการไปเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ
ตั้งแต่เริ่มงานหัวหน้าบอกว่าให้เราทำ project เกี่ยวกับความปลอดภัยในการใช้ยา,งานเภสัชสารสนเทศและก็ขึ้นวอร์ด หลังจากนั้นก็ให้เราไปปรึกษากับพี่เลี้ยง ซึ่งพี่เลี้ยงบอกว่าช่วงแรกก็ให้เรียนรู้ระบบงานไปก่อน แล้วค่อยคิดจะทำอะไรต่อ เพราะงานหลักๆ คือ งานบริการผู้ป่วยในและผู้ป่วยนอกนั้นต้องช่วยกันทำงานนี้ก่อน แล้วค่อยทำอย่างอื่น (เนื่องจากทุกวันนี้คนไข้เยอะมาก จนจ่ายยากันแทบจะเป็นลิงแล้ว) ก็ดีเหมือนกันนะที่ตรงกับความชอบส่วนตัว บอกตรงๆว่าไม่ชอบที่จะขึ้นวอร์ดเลย แต่ที่นี่ดีอย่างที่วอร์ดน้อย มี 3 วอร์ดเอง ได้แก่ วอร์ดชาย วอร์ดหญิงและเด็ก และวอร์ดคลอดและหลังคลอด
ดูสภาพในแต่ละวอร์ดแล้วก็ดูดีไม่น่าสยดสยองเท่าไหร่ รับได้ๆ
คุณภาพชีวิตตอนนี้ยัง OK เนื่องจากยังไม่ได้ขึ้นเวร ยังดีใจกับการได้หยุดในวันหยุด(แต่ไม่ได้ตังค์) ถ้าถึงเวลาขึ้นเวรเมื่อไรนั่นแหละคงจะ.....แน่

เครื่องสำอางค์เป็นสิ่งที่คู่กับผู้หญิง(และผู้ชายด้วยนะคะ) ส่วนใหญ่ การเลือกซื้อเครื่องสำอางค์ที่มีคุณภาพและไม่มีอันตรายก็เป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะจากหน้าสวยๆจะกลายเป็นหน้าเยินๆไป วันนี้อ่านหนังสือพิมพ์ออนไลน์ ข่าวสด เจอข่าวเตือนภัยมาค่ะ